تبلیغات
بلاغُ المبین - میلاد کریم اهلبیت مبارک...

بلاغُ المبین

    
     در سال سوم هجرت و در شب نیمه ماه مبارک رمضان خانه امیرالمؤمنین و فاطمه علیهماالسلام میزبان قدوم مولود مبارکی شد که شادی را با خود به خانه وحی آورد. در این شب فرخنده، سبط اکبر پیامبر اکرم(ص)، حضرت امام حسن مجتبی(ع) چشم به جهان گشود و شهر مدینه را غرق نور کرد.

      در سال سوم هجرت و در شب نیمه ماه مبارک رمضان خانه امیرالمؤمنین و فاطمه علیهماالسلام میزبان قدوم مولود مبارکی شد که شادی را با خود به خانه وحی آورد. در این شب فرخنده، سبط اکبر پیامبر اکرم(ص)، حضرت امام حسن مجتبی(ع) چشم به جهان گشود و شهر مدینه را غرق نور کرد.

     هنگامی که امام حسن(ع) به دنیا آمد رسول اکرم(ص) در سفر بودند و امیرالمؤمنین(ع) و فاطمه زهراء(س) چشم به راه بازگشت. پیامبر پس از مراجعت از سفر، طبق معمول ابتدا به خانه فاطمه(س) وارد شد. هنگامی که خبر تولد نوزاد را به ایشان دادند، شادمانی وجود حضرت را فرا گرفت.

...نام گذاری کودک...

     هنگامی که کودک را نزد پیامبر اکرم(ص) آوردند، حضرت رو به علی(ع) کرده و فرمودند: « آیا او را نام گذاری کرده ای؟ » عرض کرد: « من در نام گذاری وی بر شما پیشی نمی گیرم » رسول خدا(ص) فرمودند: « من هم در نام گذاری این کودک بر خداوند سبقت نمی جویم » در این هنگام جبرئیل از آسمان فرود آمد و از سوی خدای متعال به وی تهنیت گفت و سپس اظهار داشت: « خداوند تو را فرمان داده که نام شبر پسر هارون را بر او بگذاری » حضرت فرموند: « زبان من عربی است » جبرئیل عرض کرد: پس نامش را حسن بگذار و پیامبر(ص او را حسن نامید.

...شرافت نسب...

     حضرت امام حسن مجتبی(ع) اولین مولودی است که از نظر شرافت نسب هیچ کسی به پای او نمی رسد. جد بزرگوارش خاتم الانبیاء پیامبر اکرم(ص)، پدر گرامی اش اولین امام و سیدالاوصیا، و مادر مکرمه اش، صدیقه اطهر فاطمه زهراء(س) است. هیچ کس قبل از امام حسن(ع) دارای چنین شرافت نسب و خاندانی نبوده است. او در مکتب پیامبر اکرم(ص) و امیرالمؤمنین0ع) رشد یافت و در دامان برترین زنان عالم، حضرت فاطمه زهراء(س) بزرگ شد.

...کنیه و القاب حضرت...

     کنیه آن حضرت ابومحمد بوده است. جد بزرگوارش او را ابومحمد خطاب می نمود و کنیه دیگری برای آن حضرت ذکر نشده است، اما برخی از القاب آن حضرت عبارتند از: زکیّ، مجتبی، سیّد، تقی، نقی، طیّب، ولی و برّ که مشهورترین این القاب، مجتبی و تقی است و نیز سیّد، که پیامبر اکرم(ص) امام حسن(ع) را بدان ملقب فرموده اند.

...ریحانه رسول خدا(ص)...

     می توان گفت بهترین و شادترین دوران زندگانی امام حسن(ع) همان دورانی است که با رسول گرامی اسلام(ص) گذشت. امام حسن(ع) حدود هفت سال و شش ماه از عمر شریفش را در کنار جد بزرگوارش سپری نمود و از محبت های بی دریغ و بسیار ایشان بهره برد. علاقه و محبت پیامبر(ص) به حضرات حسنین(علیه السلام) به جایی رسیده بود که آن دو کودک را ریحانه می خواند و در جواب یکی از صحابه که عرض کرد: ای رسول خدا آیا ایشان را دوست داری؟ فرموند: « چگونه ایشان را دوست ندارم؟! این دو تن گل های خوش بوی من از دنیا هستند و من آن دو را می بویم » و همین مضمون را در باره امام حسن(ع) فرمودند: « به راستی که او گل خوش بوی من در دنیاست و به راستی که این پسر من سیّد و آقاست ».

...شأن و مقام امام حسن(ع) در کودکی...

     بزرگی منش و سترگی روح آن امام، چندان بود که پیامبر اکرم(ص) او را با کمی سن، در برخی از عهد نامه ها گواه می گرفت. آن گاه که پیامبر(ص) به امر خدا با اهل نجران به مباهله برخاست، امام حسن و امام حسین و حضرت علی و فاطمه(علیهاالسلام) را نیز به فرمان خداوند و به عنوان گواه همراه خویش برد و آیه تطهیر در پاک دامنی آن گرامیان فرود آمد.

...شباهت به رسول خدا(ص)...

     حضرت امام حسن(ع) از نظر صورت و سیرت در بین ائمه اطهار شبیه ترین آنان به رسول گرامی اسلام(ص) است. وقتی امام حسن(ع) به دنیا آمد شباهت بسیاری به جد بزرگوارش داشت و این شباهت بعدها در چهره، رفتار و گفتار آن حضرت بیشتر نمایان شد. علاوه بر چهره جذاب و نورانی، راه رفتن و صحبت کردن حضرت نیز مانند پیامبر(ص) بود. حُسنِ خلق، کرامت، جوان مردی، یتیم نوازی و دیگر سجایای اخلاقی را نیز آن حضرت از جدّ گرامی اش به ارث برده بود. شیخ مفید در ارشاد آورده است که: « و حسن(ع) از نظر خلقت و سیرت و سیادت شبیه ترین خلق خدا به رسول خدا(ص) بود ».

...آقای جوانان اهل بهشت...

     در روایات بسیاری نقل شده است که پیامبر اکرم(ص) به امام حسن و امام حسین(علیهما السلام) محبت فراوان داشت و می فرمود: که آن دو سید جوانان اهل بهشت هستند. هم چنین در روایتی آمده است که رسول خدا(ص) فرمود: « هرکس دوست دارد به آقای جوانان اهل بهشت بنگرد، به حسن بنگرد ». و این گفتار پیامبر(ص) نیز مشهور است که فرمود: « اهل بهشت همگی جوان هستند » و این تذکر پیامبر(ص) به این دلیل است که عده ای فکر نکنند که برای پیران اهل بهشت نیز سیّد و آقایی خواهد بود.

...فضایل حضرت در کلام امام سجاد(ع)...

     امام سجاد(ع) می فرمایند: حسن بن علی بن ابی طالب(ع) در زمان خود از همه عابدتر، زاهدتر و با فضیلت تر بود و هرگاه حج می رفت، پیاده، و چه بسا پا برهنه می رفت و هرگاه مرگ را به خاطر می آورد می گریست، و هرگاه رستاخیز و زنده شدن را از نظر می گذراند، اشک از دیده می ریخت و هرگاه گذر از صراط را در اندیشه می آورد، گریان می شد... و هرگاه به نماز بر می خاست، تنش در برابر خداوند عزوجل به لرزه می افتاد و هرگاه بهشت و دوزخ را به یاد می آورد چونان مار گزیده بی تابی می کرد و از خداوند، بهشت را طلب می کرد و از آتش دوزخ به او پناه می برد. او هرگاه عبارت « یا ایّهاالذین امنوا » را از قرآن می خواند، می گفت: « لبیک اللهم لبیک ».

...پرهیزگاری امام حسن(ع)...

     امام حسن(ع) توجهی ویژه به خداوند داشت. آثار این توجه را گاه از چهره او به هنگام وضو در می یافتند، چون وضو می گرفت رنگ می باخت و به لرزه می افتاد. می پرسیدند که چرا چنین می شوی؟ می فرمود: « آن را که در پیشگاه خدا می ایستد جز این سزاوار نیست ». از امام ششم(ع) نقل می کنند که فرمود: « امام حسن(ع) هم عابدترین مردمان زمان خویش بود و هم با فضیلت ترین. چون به یاد مرگ و... رستاخیز می افتاد. آن قدر می گریست تا بی حال می شد. پیاده و گاه پا برهنه، 25 بار به خانه خدا رفت ».

...شجاعت امام حسن(ع)...

     در بیان شجاعت امام حسن(ع) همین بس که او تربیت یافته شیر خدا، علی(ع) است که در جنگ ها به دشمن پشت نمی کرد و تا دشمن را به هلاکت نمی رساند، از پای نمی نشست. امام حسن(ع) نیز که از کودکی همراه پیامبر اکرم(ص) جنگ ها دیده بود و از پدر جنگاوری آموخته بود، در پیکار بسیار دلاور بود.

...بردباری امام حسن(ع)...

     امام حسن(ع) بسیار بردبار و شکیبا بودند. این صفت حضرت در برخورد با مشکلات و مصائب و نیز در روبرو شدن با جاهلان و دشمنان بسیار آشکار بود. مردی از اهل شام به تحریک معاویه، امام حسن(ع) را به باد دشنام گرفت. پس از این که آن مرد ساکت شد، امام(ع) او را سلام گفته و فرمودند: « به گمانم در این شهر غریب هستی. اگر نیازمند خانه هستی به تو منزل دهیم، و اگر نیاز به مالی داری آن را در اختیارت می گذاریم. اگر گرسنه ای سیرت سازیم و اگر نیاز دیگری داری کمکت کنیم ». مرد شامی از عمل زشت خود پشیمان شد و در حالی که می گریست گفت: « تا الآن تو و پدرت نزد من مبغوض ترین مردم بودید ولی اینک محبوب ترین مردم نزد من هستید ». و این گونه مردی جاهل و فریب خورده با برخورد حلیمانه امام حسن(ع) هدایت یافت و در جمع دوستان اهلبیت درآمد.

...کرامت و بخشندگی امام حسن(ع)...

     کرم و سخاوت امام حسن مجتبی(ع) به حدی بود که در روایت آمده است که هیچ گاه سائلی را رد نکرد و در برابر درخواست او « نه » نگفت. به همین دلیل است که او را « کریم آل طه » می خوانند.

     هنگامی که به ایشان عرض شد: « چرا هیچ سائلی را رد نمی کنید؟ » فرمودند: « من سائل درگاه خدا و راغبِ پیشگاه اویم و شرم دارم که خود درخواست کننده باشم و سائلی را رد کنم ». و نیز می فرمودند: « بهترین روزهای جوانمرد روزی است که از او چیزی درخواست شود ».

...فروتنی امام همراه با سخاوت...

     روایت شده است که امام حسن بن علی(ع) بر گروهی از فقرا گذشت که تکه نان های بر زمین نهاده و گرد یکدیگر نشسته بودند و از آن برمی داشتند و می خوردند. این جماعت به امام(ع) گفتند: ای پسر دختر رسول خدا، بفرمایید. حضرت فرود آمدند و فرمودند: « خداوند مستکبران را دوست ندارد » و همراه آنان به خوردن نشست تا از خوردن دست کشیدند. سپس امام(ع) آنها را به مهمانی دعوت کرد و اطعامشان نمودند و به آن ها لباس و جامه بخشید. امام(ع) چون از این کار فراغت یافتند، فرمودند: « فضیلت و برتری از آنهاست؛ زیرا آنها جزء آنچه ما را بدان اطعام کردند، نداشتند ولی ما بیش از آن چه دادیم، داریم ». این مطلب فروتنی فراوان امام حسن(ع) را نشان می دهد.


+نوشته شده در دوشنبه 31 خرداد 1395 ساعت07:20 ب.ظ توسط "خلیل" | نظرات |