تبلیغات
بلاغُ المبین - وفات حضرت فاطمه معصومه (س)

بلاغُ المبین

 وفات حضرت فاطمه معصومه (س)

     فاطمه معصومه(س) كیست...؟!
     نام شریف آن بزرگوار فاطمه و القاب ایشان " معصومه" ، " كریمه اهل بیت" ، " ستّی" ، و " فاطمه كبری" است. پدرش حضرت موسی بن جعفر(ع) و مادرش نجمه خاتون مادر حضرت رضا(ع) است.(1)


     از ولادت تا هجرت حضرت معصومه(س)
     آن حضرت اوّل ذی القعده سال 173هـجری قمری در مدینه منوّره به دنیا آمد و در سنّ 28 سالگی در روز دهم(2)یا دوازدهم (3) ربیع الثانی سال 201 هـجری قمری در شهر قم از دنیا رفت.


     علّت سفر حضرت فاطمه معصومه(س) به ایران
     در سال 201 هـجری قمری و یک سال پس از سفر تبعید گونه حضرت رضا(ع) به شهر "مرو"، حضرت معصومه(س) همراه عدّه ای از برادران خود برای دیدار برادر و تجدید عهد با امام زمان خویش، حضرت امام رضا(ع) مدینه را به قصد ایران ترک کردند که در طول مسیر راه به شهر ساوه رسیدند، ولی در آنجا عده ای از مخالفین اهل بیت با مأموران حكومتی همراهی نموده و با همراهان حضرت به نبرد و جنگ پرداختند كه عدّه ای از همراهان حضرت در این حادثه غم انگیز به شهادت رسیدند.(4)حضرت در حالی كه از غم و حزن بسیار مریضه بود، با احساس نا امنی در شهر ساوه فرمود: مرا به شهر قم ببرید، زیرا از پدرم شنیدم كه فرمود: " شهر قم مركز شیعیان ما می باشد". (5) سپس حضرت به طرف قم حركت نمود.

     بزرگان قم وقتی از این خبر مسرّت بخش مطّلع شدند به استقبال آن حضرت شتافتند و در حالی كه موسی بن خزرج بزرگ خاندان  اشعری زمام شتر آن مكرّمه را به دوش می كشید، ایشان در میان شور و احساسات مردم قم وارد آن شهر مقدّس شد و در منزل شخصی موسی بن خزرج اجلال نزول فرمود.

     آن بزرگوار هفده روز در شهر ولایت و امامت به سر برد و در این مدّت مشغول عبادت و راز و نیاز با پروردگار متعال بود و واپسین روزهای عمر پر بركت خویش را با خضوع و خشوع در برابر ذات پاک الهی به پایان رساند.


     رحلت جانسوز حضرت فاطمه معصومه(س)
     سرانجام آن همه شوق و شور و شعف از اجلال نزول كوكب ولایت و توفیق زیارت بانویی از تبار فاطمه اطهر(س) با اُفول نجمه آسمان عصمت و طهارت، مبدّل به دنیایی از حزن و اندوه شد و این غروب غم انگیز عاشقان امامت و ولایت را در سوک و عزا نشاند.

     در رابطه با علّت مریضی نا بهنگام حضرت و مرگ زود رس آن بزرگوار، گفته شده است كه زنی در شهر ساوه ایشان را مسموم نمود كه این مطلب با توجه به درگیری دشمنان اهل بیت با همراهان حضرت و شهادت عده ای از آنها در ساوه و جوّ نامساعد آن شهر و حركت نا بهنگام آن بزرگوار در حال مریضی به سوی شهر قم ، مطلبی قابل قبول می تواند با شد.

     آری آن حضرت كه می رفت زینب وار با سفر پر بركتش سند گویایی بر حقانیت امامت رهبران راستین و افشاگر چهره نفاق و تزویر مأمونی باشد، و همانند قهرمان كربلا پیام آور خون سرخ برادری باشد كه این بار مزّورانه به قتلگاه بنی عباس  برده می شد، ناگاه تقدیر الهی بر این شد كه مرقد آن بزرگ حامی خط ولایت و امامت برای همیشه تاریخ ، فریاد گر مبارزه با ظلم و بی عدالتی ستم پیشگان دوران و الهام بخش پیروان راستین تشیّع علوی در طول قرون و اعصار باشد.


     مراسم دفن حضرت فاطمه معصومه(س)
     بعد از وفات آن حضرت، ایشان را غسل داده و كفن نمودند، سپس به سوی قبرستان بابلان تشییع كردند، ولی به هنگام دفن آن بزرگوار به خاطر نبودن محرم، آل سعد دچار مشكل شدند و سرانجام تصمیم گرفتند كه پیرمردی به نام قادر این كار را انجام دهد. ولی قادر و حتّی بزرگان و صلحای شیعه قم هم لایق نبودند عهده دار این امر مهم شوند، چرا كه معصومه اهل بیت را باید امام معصوم به خاک سپارد. مردم منتظر آمدن آن پیرمرد صالح بودند كه ناگهان دو سواره را دیدند كه از جانب ریگزار به سوی آنان می آیند و قتی نزدیک جنازه رسیدند پیاده شده و بر جنازه نماز خواندند و جسم پاک ریحانه رسول خدا را در داخل سردابی كه از قبل آماده شده بود دفن كردند و بدون اینكه با كسی تكلّمی نمایند ، سوار شده و رفتند و كسی هم آنها را نشناخت(6).

     به قول یكی از بزرگان هیچ بعید نیست كه این دو بزرگوار، امامان معصومی باشند كه برای این امر مهم ّبه قم آمدند.(7) پس از پایان مراسم دفن، موسی بن خزرج سایبانی از حصیر و بوریا بر قبر شریف آن بزرگوار برافراشت و این سایبان برقرار بود تا زمانی كه حضرت زینب دختر امام جواد(ع) وارد قم شد و قبّه ای آجری بر آن مرقد مطهّر بنا كرد.(8) و بدین سان تربت پاک آن بانوی بزرگ اسلام قبله گاه قلوب ارادتمندان به اهلبیت(ع) و دارالشّفای دلسوختگان عا شق ولایت و امامت شد.
===============
منابع

(1) دلائل الامامه, صفحه 309.
(2) وسیله المعصومیّه, صفحه 65 به نقل از نزهةُ الابرار.
(3) مستدرک سفینه البحار, جلد 8, صفحه 257.
(4) زندگانی حضرت معصومه, صفحه 14.
(5) دریای سخن, به نقل از ودیعه آل محمّد صفحه 12.
(6) تاریخ قدیم قم, صفحه 214.
(7) آیه الله فاضل لنكرانی " دام ظله".

(8) سفینه البحار, جلد 2, صفحه 376 .


+نوشته شده در یکشنبه 19 دی 1395 ساعت11:18 ب.ظ توسط "خلیل" | نظرات |